Onderwijs mag best leuk zijn....toch?

In een reactie op de blogpost van mijn gewaardeerde mede-blogger Koos Bezemer even wat mijmeringen en overpeinzingen van mij.
Volgens mij gaat het in het onderwijs vooral om het volgende: door op een doordachte wijze in te spelen op de ontwikkelingen binnen de maatschappij, proberen de nieuwe generaties te laten profiteren van de door ons opgedane ervaringen uit het verleden. Hierdoor komen de nieuwe generaties beter beslagen ten ijs en kunnen ze doorgaan met hun eigen ontwikkeling, waarbij het meestal zo zal zijn dat deze nieuwe generaties weer andere ervaringen opdoen. Zo ontwikkelen kennis en ervaringen zich permanent.

Geef de leerlingen, tijdens deze ontdekkingsreis de kans om gebruik te maken van "hun eigen tools", om aan te tonen dat ze begrijpen wat de docent, of andere ervaringsdeskundige heeft verteld, gevraagd of uitgelegd.

Stimuleer hen daarbij om hun creatieve vermogens in te zetten. Wijs hen echter ook op de beperkingen van hun tools. Leer de jongere generatie om permanent op zoek te gaan naar bewijsvoering, waarheid en diversiteit.

Moedig hen aan om hun belangrijkste gereedschap zo veel en goed mogelijk in te zetten: hun hersenen én hun creativiteit!
Zorg dat ze vertrouwen krijgen in hun eigen vermogen om kennis en vaardigheden te ontwikkelen en tot zich te nemen op een verantwoorde manier. Probeer hen uit te dagen om hun opgedane kennis en vaardigheden te tonen, en bewonder daarbij vooral de wijze waarop ze dit doen.

Leren en studeren zou op die manier weleens een aantrekkelijke aanvulling kunnen worden op het leven van een jongere. De school wordt daarmee een plaats waar je veilig kunt toetsen of je de dingen goed hebt begrepen, waar je kunt laten zien wat je al kunt en waar je kunt vragen wat, hoe en wanneer je meer mag en kunt leren.
Docenten kunnen daarbij grotendeels datgene blijven doen waar zij goed in zijn: hun vakkennis promoten, overdragen en verklaren. De docent kan weer meester zijn....

Hoezo vernieuwing?

Vorige week donderdag viel ik met mijn fiets, model 1920, op het asfalt. Dit asfalt was nog van redelijk dezelfde samenstelling als in 1970. Mijn gezicht was geschaafd, net als in 1968 en het was verstandig dat ik even naar het medisch wijkcentrum ging, zoals in 1950. Daar werkte een arts die de wond ontsmette en hechtte zoals in 1870. Ik kreeg een tetanusinjectie, sinds 1957 ingevoerd, en mocht daarna naar huis.
Mijn bril werd gerepareerd zoals in 1930 en de wond geneest zoals in 1960.
Kortom, we leven in 2009, maar op een manier die is vormgegeven door vele personen/generaties voor ons.
De ICT die we gebruiken is daar ook een middel bij. Niet meer of minder. Kinderen worden niet intelligenter door ICT. Ook waarschijnlijk niet dommer ... Alhoewel sommigen toch wel de neiging hebben hun intelligentie achter zich te laten bij sommige spellen of websites.
Nu lees, zie en hoor ik allerlei mooie zieleroerselen die mij willen overtuigen dat het onderwijssysteem niet deugt, het toetsen niet correct is, de benutting van onze intelligentie te beperkt gaat. En dan denk ik: "Klopt dat allemaal wel?"
Zitten we nu in een tijdperiode waardoor onderwijs, leren ,kinderen, mensen, enz. allemaal anders zullen worden ingezet en vormgegeven? Nee denk ik. Wie geen kennis heeft van het verleden heeft geen toekomst.
Uiteraard snap ik dat ons onderwijsmodel uit de industriële revolutie komt met een mechanisatiemodel als basis. Toch is dit model niet verkeerd. Kijk hoe jonge kinderen spelen en leren in een spontane omgeving. Zij herhalen handelingen en blijven dicht bij een oorspronkelijk script of bezigheid.
ICT kan het leven en het onderwijs uitdagender en spannender maken. Het maakt niet het leven meer of het onderwijs meer onderwijs. Het is middel - geen doel.

CITO

Inderdaad, Ken Robinson, zie hieronder, is prima. Wat merkwaardig dat inzichten zoals hij die verwoordt en die door heel wat mensen in de onderwijswereld worden gedeeld, absoluut geen enkele weerklank in de dagelijkse praktijk schijnen te hebben. De Cito-toets discussie is er een walgelijk voorbeeld van.

Mag de Cito-toets naar het eind van groep 8 geschoven of juist niet? Voordeel: ze leren langer. Nadeel: het voortgezet onderwijs heeft geen goede informatie voor de schoolkeuze.

Traditioneel is na de Cito-toets de voorbereiding van de musical een belangrijke schoolactiviteit. Het is een van de belangrijkste leerervaringen voor een kind, zoals iedereen die ooit met kinderen aan toneelactiviteiten heeft gewerkt, kan beamen. Prick schrijft in NRC/H: "In de daaropvolgende maanden komt er van het onderwijs nog maar weinig terecht. Alle energie gaat naar de afsluitende musical of toneelstuk." Tenenkrommend. De uitspraak impliceert ook dat scholen zonder Cito-toets scholen hun onderwijstaak verwaarlozen. Tienduizenden docenten van groepen 1 en 2 zorgen toegewijd voor uiterst belangrijk onderwijs zonder CITO-toetsdreiging.
Dronkers schrijft in dezelfde krant: "De Cito-toets fungeert als een 'verborgen' centraal eindexamen ......... Internationaal onderzoek heeft uitgewezen dat het bestaan van centrale examens tot hogere academische prestaties leidt." Ook dit is tenenkrommend. Academische prestaties, is dat wat we willen?

Het argument 'zonder Cito-uitslag heeft het voortgezet onderwijs geen goede informatie', getuigt misschien nog meer van een afschuwelijke minachting voor goed onderwijs. De Cito-toets is zo belangrijk omdat daarmee geselecteerd kan worden. "If you are not prepared to be wrong, you'll never come up with anything original," zegt Robinson. De Cito-toets timmert het vermogen tot originaliteit uit kinderen. Maar dat wordt niet erg gevonden of het ontbreekt aan inzicht in dit schadelijke effect.

Uit de Cito-toets discussie blijkt weer dat de selectiefunctie alle andere functies van het onderwijs overschaduwt, helaas. En dat onthult de zwakte van Robinson's betoog. We kunnen idealen hebben over werkelijk betekenisvol onderwijs maar als we ons niets gelegen laten liggen aan de maatschappelijke vraag naar selectie, wordt het nooit wat. Ik heb over het probleem gepiekerd, zie Edutopia. Het is heel hard nodig nodig dat ook anderen gaan nadenken over dat probleem: hoe maken we goed onderwijs zonder de selectie eisen overboord te gooien.

Scholen vernietigen creativiteit van kinderen.....

Vandaag heb ik wat zitten bladeren in het nieuwste boekje van de goeroe van creativiteit Sir Ken Robinson. Het boek heet : The Element. Een absolute aanrader! Sir Ken neemt ons op z`n geheel eigen wijze mee in de wereld van creativiteit en leren.
Als je op z`n website inmiddels hebt ontdekt dat je z`n laptop kunt openklappen, ben je het vast met me eens dat alleen al de wijze waarop hij z`n website heeft vormgegeven een fantastische overwinning is van creativiteit!
Volgens Prof.Robinson slaat ons huidige onderwijs iedere creativiteit uit de kinderen, terwijl dit eigenlijk juist zou moeten worden gekoesterd! Volgens hem is creatief zijn, minstens net zo belangrijk als lezen, schrijven of rekenen!
Luister zelf naar z`n verhaal en vel uw oordeel.