Surfend langs allerlei edublogs kom je soms de gekste dingen tegen. Vermakelijk soms, zoals het niet aflatende en aanstekelijke enthousiasme van Apple-freaks voor hun mac-je. Verbazingwekkend een andere keer. Zo kwam ik, al weer even geleden, op een site terecht waarop hartstochtelijk gepleit werd om docenten op de kortst mogelijke termijn aan verplichte cursussen Youtuben, podcasten en dergelijke te zetten. Aanleiding was een onderzoek in opdracht van `Kind on Line’ dat onder andere volgende bevindingen opleverde. “Jongeren willen meer les over internet op school. Als ze er al les over krijgen, gaat dat meestal niet over de dingen die ze graag willen leren, zoals het maken van een eigen website of het plaatsen van filmpjes op internet. De internetlessen op school gaan momenteel vooral over effectief zoekgedrag en veiligheid, zo gaven de jongeren aan. En dat zijn nu van die typische docentendingen. Veel docenten weten ‘niet precies’ hoe je een filmpje maakt en op Youtube zet, of hoe je zo’n filmpje moeten embedden in de elo. Ook met diensten als Slideshare of podcasts zijn ze allesbehalve vertrouwd. Maar ook het ontwikkelen van een curriculum met een ferme creatieve digitale component is niet iets wat een hoop docenten zichzelf even snel eigen maken. Voor mij eens te meer het bewijs dat er op dat vlak meer aan professionalisering van docenten moet worden gedaan. Want als zij zich niet vertrouwd voelen met die tools en technologieën, komt er natuurlijk nooit een digitaal rijk curriculum.”
Ik moest het een paar keer herlezen om te geloven of het er echt stond. Zijn we nauwelijks verlost van het DRO of een nieuwe variant steekt alweer de kop op! Met als schop na, dat docenten teveel met ‘docentendingen zoals effectief zoekgedrag en veiligheid’ bezig zijn. (wat overigens helemaal niet het geval is: er wordt veel te weinig aan gedaan!).
Het verbaast me soms hoe verstandige en bevlogen mensen in de ban van hun nieuwe technologische speeltje onmiddellijk uit het oog verliezen, waar het echt om draait: om leren! Dat mag duf klinken (hoeft niet overigens) maar ict is en blijft slechts een hulpmiddel.
Dat gevoel bekruipt me wel vaker. Bijvoorbeeld als ik een pleidooi tegenkom voor ‘leren met i-pods’. Leuk en aardig, misschien maar volgens mij niet meteen iets waarop het onderwijs met smart zit te wachten, als ik kijk naar de huidige stand van de ict_integratie.
Ook de run op digitale schoolborden die als warme broodjes over de toonbank gaan vervult me niet meteen onverdeeld met enthousiasme. Tenminste ….als ik tevens vaststel dat de didactische inkadering vaak nog op een laag pitje staat.
Ook verbaast het me, dat de rite om computers om de 3 jaar te vervangen - zonder onderwijskundige noodzaak! - nog altijd in stand wordt gehouden.
PowerPoint_presentaties en het laten maken van een eigen website (‘de nieuwste hype’ noemden Scardamalia en Bereitner het ooit) vervullen me vaak met hetzelfde gevoel: fraaie staaltjes knip- en plakvaardigheid maar didactisch van weinig waarde.
Voor het geval ik nu versleten wordt voor een volgeling van BON wil ik graag even een paar dingen recht zetten. Ik heb niets tegen een digitaal rijk curriculum. Ik juich het zelfs toe. Maar mijn digitaal rijk curriculum heeft niets weg van een machinepark.
En je hoort mij ook niet zeggen dat digitale schoolborden een slechte investering zouden zijn!! Gezien de overheersende onderwijspraktijk zijn ze zelfs ideaal voor een brede ict_implementatie: je moet vertrekken vanuit het lesgeven van de docent. En met digitale schoolborden kan dat.
En van mij mag onderwijs ook best leuk zijn. Graag zelfs. Als technologie daaraan kan bijdragen: leuk meegenomen.
En ik realiseer me ook best, dat onderwijs met zijn tijd mee moet gaan en gebruik van technologische ontwikkelingen niet moet schuwen, als die functioneel kunnen worden ingezet.
Maar je gaat toch geen technologie de school inhalen omdat kinderen het zo leuk vinden?! De school is toch geen snoepwinkeltje! Alsof technologie de maat stelt voor onderwijsverbetering!
Het doet me denken aan het verwijt dat Simons het onderwijs ooit maakte: dat er teveel met dozen geschoven werd. Veel scholen waren meer met hard- en softwarematige zaken bezig dan met datgene waar het bij ict_integratie echt om draait: hoe je die middelen inzet om je onderwijs te verbeteren.
Ik krijg soms de indruk dat sommige edubloggers, hoe boeiend hun bijdragen ook zijn, erg ver voor de troepen uitlopen en dreigen het contact daarmee te verliezen …en dus louter nog voor eigen parochie te prediken. Dat kan toch niet de bedoeling zijn.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
Kijk op andere edublogs....
15 reacties:
Tsja, zo zie je maar dat de grote verworvenheid van Onderwijsvooruitzichten.nl misschien wel zit in de onafhankelijkheid van de auteurs...
Hoewel ik Harrie z`n redenatie wel degelijk goed kan volgen, ben ik het toch op belangrijke onderdelen met hem oneens.
Ik geloof er namenlijk wél in dat scholen er verstandig aan doen om te kijken naar wat er leeft en speelt binnen hun doelgroep. Natuurlijk moet je niet zomaar technologie binnenslepen. Maar je kunt het je volgens mij ook niet meer permiteren om de school naast de maatschappij te plaatsen in plaats van er midden in!
Ik durf daarom ook wel degelijk een pleidooi te houden voor de mogelijkheden die de mobiele telefoon heeft voor het onderwijs. Of het digitale schoolbord of de Ipod...
Ik vind zelfs dat dat m`n plicht is als adviseur van een onderwijsinnovatie centrum én edublogger.
Wat docenten en scholen er dan in werkelijkheid mee willen, moeten of kunnen, laat ik graag aan de docenten over.
Edubloggers moeten prikkelen, stimuleren en aanmoedigen. Ook als het soms niet de gemakkelijkste weg lijkt.
Zie ook:
http://www.karssenberg.nl/weblog/2008/09/maak-je-les-leuker-met-karaoke.html
Klopt niet helemaal, John, dat je het op belangrijke onderdelen oneens bent met mij. Ik stel namelijk OOK dat de school zich niet naast de maatschappij moet plaatsen. Waar blijven we anders met ons 'non scholae sed vitae'?
En met de roeping van edubloggers, te prikkelen en stimuleren heb ik ook geen problemen. Echter, uit onderzoek blijkt (en dit is geen cliche!) dat docenten die overspoeld worden met de nieuwste ontwikkelingen daar averechts op reageren; d.w.z. afhaken. Dus dat schiet ook niet op, John.
Neemt niet weg, dat we hetzelfde voor hebben: docenten aanmoedigen ict daadwerkelijk in hun onderwijs te gebruiken. Want daar schort het nog altijd behoorlijk aan.
Leuk!
Er lijkt hier een lekker webdiscussie te ontstaan en daar houd ik wel van.
Beste Harrie,
"dat docenten die overspoeld worden met de nieuwste ontwikkelingen daar averechts op reageren" zegt wat mij betreft dus meer over die docenten dan over de edubloggers. Om dan die laatsten op te roepen wat minder ver voor de muziek uit te tamboereren lijkt mij de omgekeerde wereld. Zou jij dan docenten niet moeten oproepen wat harder te gaan lopen? En als ze dan nog averechtser reageren aanspreken op hun professionele houding in plaats van hen tegemoet te komen door het wat kalmer aan te doen?
Het ergste wat je doen kunt is je neerleggen bij de houding van die docenten die beweren dat het voor hen allemaal niet hoeft...
(in my humble opinion dan natuurlijk)
Bedankt voor je reactie, Willem.
Maar ik ga er van uit dat de docent van nature goed is (afgezien van verstokte BON-ers, natuurlijk!). Ik heb heel wat onderwijsmensen in mijn naaste omgeving, die zich echt uitsloven ...maar het absoluut niet kunnen bijbenen. Temeer daar het met de professionalisering op scholen droevig gesteld is, zoals de ict_inspectie op haar website (schoolvoorbeelden.nl) opmerkt.
Het is zeker waar Harrie, dat het met de professionalisering op sommige scholen droevig is gesteld. Ik kan daar beroepsmatig uiteraard over meepraten.
Overigens kan dat wel eens het gevolg blijken te zijn van diezelfde onderwijs-inspectie, die zichzelf namelijk, op voorspraak van politiek den Haag, hard maakt voor de 1040 uur onderwijstijd regel. Hierdoor kiezen sommige schoolbesturen en directies er voor, hun docenten dan maar niet laten bijscholen. Dit om te voorkomen dat er teveel lesuitval komt, waardoor de 1040 uur-norm in gevaar kan komen.
Een interessante vicieuze cirkel lijkt me...
Wat Willem al zegt: leuk, weer eens een inhoudelijke discussie.
Als geciteerde wil ik graag ook een duit in het zakje doen. Net als John ben ik het in hoofdlijnen een heel eind eens met je Harrie, maar op een aantal punten verschil ik toch fundamenteel van opvatting. Ik was daar een heel verhaal over aan het schrijven tot ik bedacht dat dat beter op mijn eigen blogje zou passen.
Ik zie dat ik daarin een vergelijkbare opmerking maak als Willem hierboven (ik had ook best eerst even de andere reacties kunnen lezen haha). Afijn, mijn reactie alhier:
http://blog.helikonrta.nl/?p=472
Het gáát ook om leren, Harry.
Alleen de wereld waarvoor we kinderen klaar moeten stomen is veranderd. Mijn oom sliep als jongetje graag op de weg voor het huis, en dat was prima. Nu niet meer. Nou geven juffen zelfs verkeersles. Hadden ze in 1920 niet mee aan hoeven komen.
Zo is het ook met de informatiesnelweg, denk ik. Filmpjes maken hoeven leerlingen niet jarenlang te automatiseren. Maar de fatsoensregels waaraan die filmpjes gebonden zijn, ik denk dat ze daar nog lang plezier van kunnen hebben.
Nou ja, dat vind ik dan. Maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik een Mac heb. (^_^)
Beste John, Willem, Fons, …
Laat ik beginnen met excuses aan Fons: Ik had natuurlijk het best eerst op jouw site kunnen reageren. Beetje raar natuurlijk om via via te moeten vernemen dat iemand het niet met je eens is.
Terug naar de discussie.
Hoewel ik me, bij het plaatsen van mijn bijdrage (‘met dozen schuiven’) niet realiseerde wat ik zou losmaken ben ik daar ook niet rouwig om. De meeste van jullie ook niet, heb ik begrepen. Ik ben alleen bang dat we in een Babylonische spraakverwarring verzeild raken. Een paar symptomen.
Om – nogmaals – te beginnen ben ik het eigenlijk op vrijwel alle didactisch, onderwijskundige punten met jullie eens …zelfs op punten waarop ik volgens jullie fundamenteel afwijk!
Ik krijg alleen de indruk dat mijn implementatie_opvattingen en mijn didactische overtuigingen door elkaar gehaald worden. Laat ik een concreet voorbeeld noemen. Zo vindt Fons dat je niet moet uitgaan van de docent maar van de leerling. Welnu, ik ben het roerend met je eens, Fons, ….ook al denk jij dat ik het omgekeerde beweerde. Voor mij staat buiten kijf, dat leren (het leerproces van de leerling) het primaire proces is. De school staat er om leerlingen de gelegenheid te geven iets te leren; niet om ons te laten demonstreren hoe goed wij kunnen lesgeven. Ik vind zelfs, met Westhoff, dat we het leren van onze leerlingen soms in de weg zitten! Hoe meer je onderwijst, hoe minder tijd er over blijft om leerlingen te laten leren.
Mijn opmerking over ‘uitgaan van de docent’ slaat dan ook niet op het onderwijsleerproces maar op ICT_implementatie. Die moet uitgaan van de docent; vraaggericht zijn en niet aanbodgestuurd. Je moet dus bijvoorbeeld docenten die zweren bij Directe Instructie niet voor het blok zetten, dat ze de computer alleen mogen inzetten als ze hun onderwijsbenadering veranderen. De computer is geen breekijzer voor onderwijsvernieuwing. In principe is het een onderwijsleermiddel, net zo neutraal als bordkrijt. Je moet docenten niet opzadelen met 2 vernieuwingen tegelijk!
Maar zo denken we er toch allemaal over, neem ik aan? Afgezien dan van degenen die ooit het DRO bedacht hebben. (Enkele gunstige uitzonderingen daargelaten). Of diegenen die nu weer reclame zitten te maken voor iets ECDL_achtigs. Of degenen die roepen om ‘een gedegen basis’, omdat dat de fantasie zou prikkelen! Hou toch op. Hele volksstammen heb ik op zien afbranden op dat soort misbaksels. Ik krijg er nog jeuk van. Alstublieft nooit meer van die knoppencursussen. Bij professionalisering denk ik veeleer aan ‘spelenderwijs, ‘on the job’, samen met een ‘handige’ collega dingen maken die je in je eigen klas kunt uitproberen. En dat liefst langs de weg van ‘Minimal Learning’ (in plaats van dat geformaliseerde, aanbodgestuurde, cursorisch gedoe). Ik ben het helemaal met je eens, Fons…. Denk ik. (zo niet, dan lees ik dat wel weer).
Ik vind dus ook dat professionalisering best leuk mag zijn (Willem). Ik ben het met je eens dat je docenten best op hun professionaliteit mag aanspreken. Maar, zoals ik al eerder opmerkte: ik vind docenten van nature goed. Ik heb ze in alle soorten en maten meegemaakt: als collega, als onderwijskundige stafmedewerker van een pedagogisch centrum, als hogeschooldocent aan een opleiding voor leraren v.o. Het zijn bijna zonder uitzondering betrokken en integere mensen. Hun belangrijkste manco is dat ze gebukt gaan onder een gigantisch verantwoordelijkheidsbesef. Ik ben er afgelopen weken weer wat tegengekomen die eerder van vakantie terugkwamen ….’om alvast iets aan school te doen’.
Nee, hen kijk ik er niet op aan, dat het met de ict_integratie in ons onderwijs zo pover gesteld is. Aan die docenten ligt het niet. Het zijn net mensen. En normale mensen gaan pas over tot aanschaf en/of inzet van digitale middelen als ze daar genoeg Gemak, Gewin en Genot aan beleven (Betty Collis). Welnu, wie beleeft er lol aan een knoppencursus? (volkomen terecht, Fons, wat je daarover opmerkt). Daar bereik je precies het omgekeerde mee. En dat bereik je ook niet met een benadering die alle docenten over een kam scheert, zoals de ICT_monitor al van oudsher doet: “De infrastructuur is op orde”, lees je dan. O ja, voor wie dan? Voor degene die klassikaal lesgeeft en met een beamer kan volstaan? Of voor degene die kiest voor zelfstandig leren? Voor hem is die infrastructuur absoluut niet toereikend. Hij heeft bovendien hele andere dingen aan zijn hoofd heeft (bijvoorbeeld: hoe organiseer ik dat zelfstandig leren zonder dat het plafond naar beneden komt?).
Of je leest “dat er geen olievlekwerking is: good practices worden niet overgenomen”. Tuurlijk niet! Jan kijkt structureel anders tegen onderwijs aan dat Piet. Dus die ‘good practices’ van het andere kamp zeggen hem helemaal niets: hij geeft heel anders les. ‘4in Balans’ scheert ze niettemin allemaal over een kam.
Nou vrees ik, dat jullie het hier ook weer mee eens zijn. Straks valt er niets meer te bediscussiëren! Want er zijn meer punten waarop ik volgens mij niet principieel anders denk dan jullie. ‘Much ado abouth nothing’, dus? Dat ook weer niet. Laat ik voorzichtig zijn, voor ik weer een knuppel in het hoenderhok werp… Ik zal proberen me duidelijk uit te drukken …en toch een beetje ‘recht uit het hart’, John.
Een korte geloofsbelijdenis.
Ik geloof…
…dat onderwijs/leren zo leuk mogelijk moet zijn,
…. dat technologie het leren en onderwijzen een stuk leuker kan maken Als ik zeg ‘onderwijs is geen snoepwinkeltje’ bedoel ik te zeggen, dat onderwijs niet voetstoots mee moet gaan met hypes en modegrillen. Het moet wel ergens toe dienen. Die kanttekening maak jij ook, Willem, in jouw Karaoake_bijdrage.
….. dat technologie onvoldoende beter wordt voor het opleuken van ons onderwijs.
…dat onderwijs moet inspelen op maatschappelijke ontwikkelingen. En snel ook. Zo doet het onderwijs veel te weinig aan de informatievaardigheden van leerlingen, die naar hartelust zappen, knippen en plakken en naar ik begrepen heb zelfs diersoorten vinden op het internet die helemaal niet bestaan! Docenten blijken er niet op berekend.
…dat edubloggers het onderwijs best mogen prikkelen om uit hun schulp te kruipen… … maar of dat met prikkelen alleen zal lukken..? “In 2000 staat de computer voor de klas” kopte een krant in 1980 naar aanleiding van een spraakmakend computerproject op een school. We zijn inmiddels meer dan een kwart eeuw en een paar miljard euro’s verder. En hoe hangt de vlag erbij? De ict_integratie staat op een laag pitje, schreef de ict_inspectie een aantal jaren geleden. En ik wil geen zwartkijker zijn, maar het is absoluut nog geen olympische vlam.
“In ons onderwijs staat nog nergens beschreven wat een docent met ict moet kunnen”, klaagde Van Brummelhuis (ICTopSchool) nog niet zo lang geleden. “Dat is toch merkwaardig,” voegde hij er aan toe. Kun je wel zeggen ja.
“Met de professionalisering is het droevig ….” Nou ja, die kennen jullie al. Hij komt niet van mij maar van de ict_inspectie.
Ik laat hjet even hierbij. Alhoewel ik nog genoeg te vertellen heb, denk ik.
Anders gaan jullie mij nog voor een zwartkijker aanzien. En haken jullie af (als je dat nog niet gedaan hebt).
Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Zelfde reactie als op mijn blogje, om de discussie helder te houden, zeg maar.
Dank je wel voor je heldere en uitgebreide nuancering Harrie. Je legt heel helder uit dat we uiteindelijk inderdaad in essentie hetzelfde vinden.
Eigenlijk het enige punt waar we nog van mening verschillen is dat van die edubloggers. Ik gebruik mijn weblog om mijn geest te scherpen en grenzen te verkennen. Maar het is wel heel wezenlijk voor de praktijk van mijn werk: een bijdrage leveren aan docentprofessionalisering op het gebied van educatieve technologie. Als edublogger ben je een soort verkenner: ik loop voor de troepen uit om te ontdekken waar ze allemaal heen zouden kunnen gaan. Daarbij kun je m.i. niet ver genoeg vooruit lopen. Zo'n blog is een mooie plek om regelmatig verslag uit te brengen.
Enneh, ik vind je allesbehalve een zwartkijker en afhaken bij een boeiende discussie als deze zal ik zeker niet doen.
laat ik hierbij ook een kleine duit in het zakje doen.
Als beginnend IN docent is deze discussie natuurlijk volledig actueel voor mij. Als reactie op het basisartikel moet ik aangeven dat het geschreven lijkt te zijn uit het oogpunt van een docent die het zelf moeilijk heeft met de IT in het onderwijs. Misschien is deze redacteur vergeten dat het de docenten zijn die het onderwijs maken, en bij een mislukte integratie niet de IT de schuldige is, maar eerder de uitvoerende.
Verder in de discussie wordt het iets genuanceerder door te spreken over specifieke onderwerpen als aanbodgestuurd, ECDL-achtig. Dit lijkt hierbij een aanval op het gehele onderwijs, want hoeveel (en welke) docenten geven vraaggestuurd onderwijs? Overigens is ECDL op de school waar ik werkzaam ben zeker niet aanbodgestuurd, deelnemen geschied op vrijwillege basis door de leerlingen, en het ECDL diploma is een manier om te bewijzen dat je over bepaalde basisvaardigheden beschikt.
Verder is de nood tot vernieuwen in een driejarige cyclus zeer eenvoudig te verklaren. Hardware (zoals computers) worden namelijk in drie jaar afgeschreven volgens belastingregels. Verder is het elektronica die gebonden is aan slijtage en na drie jaren nemen de onderhoudskosten het stokje over van de aanschaf van nieuwe hardware. Verder gaan ontwikkelingen op IT gebied ongeveer gelijk op met nieuwe lesmethoden, die vaak ook een drie/vier jarige cyclus lijken te hebben. Als wij dus Informatica als volwaardig vakgebied beschouwen, is deze koppeling niet vreemd te noemen.
Verder is de integratie van IT binnen het onderwijs vaak beter gelukt dan wij denken, zo zie je dat steeds meer presentaties gebruik maken van allerhande PowerPoint technieken, en training hierin laat vaak zien dat leerlingen meer professioneel omgaan met uiterlijk/kleuren/teksten. Verder zijn er tegenwoordig voor ieder vakgebied software-oplossingen, waarbij -wederom- de docent vaak de blokkade lijkt te zijn.
Hallo David,
Met enigszins gemengde gevoelens heb ik je reactie gelezen. Ik ben blij dat je ook en duit in het zakje wilt doen. Discussie is een uitstekend middel om verder te komen.
Minder gecharmeerd ben ik van je uitspraak ‘dat het stukje geschreven lijkt te zijn uit het oogpunt van een docent die het zelf moeilijk heeft met de IT in het onderwijs’. Daarmee sla je de plank behoorlijk mis; ongeveer 180 graden. Meer woorden wil ik daar verder niet aan vuil maken.
Verhelderend vind ik wat je opmerkt over de argumenten om computers in 3 jaar af te schrijven. Dat zijn ongetwijfeld legitieme argumenten. Maar die passage bevestigt verder wat ik beweerde: dat er geen onderwijskundige argumenten aan te pas blijken te komen (aan het gebruik, computers stelselmatig op een vast moment af te schrijven). Ik constateer dat op veel scholen computers afgedankt worden ‘omdat ze de leeftijd hebben’ terwijl ze het onderwijs op die school nog een flinke oppepper zouden kunnen geven.
Dat het docenten zijn die het onderwijs maken ben ik volledig met je eens. De docent hoort in ieder geval de spil van de ict_integratie te zijn. (en daar heb ik het over, in mijn bijdrage). Bedenkelijk is, dat daar zo weinig van blijkt, als het op professionaliseren aankomt. Het minste wat je zou mogen verwachten is, dat die professionalisering vraag_gestuurd zou zijn. Welnu, docenten vragen niet primair om een cursus Windows/Vista, PowerPoint of iets dergelijks. Zij vragen: Hoe kan ik mijn onderwijs verbeteren met de computer; hoe kan ik met de computer beter de aandacht trekken, beter inspelen op het beginniveau van mijn leerlingen, mijn leerlingen meer activeren, gedifferentieerd lesgeven enzovoorts.
Vraaggestuurde professionalisering is voor mij dus niet ‘de onderdelen van verschillende applicaties behandelen’. Het is ‘antwoord geven op de vragen van de docent’.
Wat dat betreft ademt dat soort benaderingen (DRO, ECDL) een didactiek, gebaseerd op een leertheorie uit het jaar blok. Dat geldt a fortiori voor de misvatting dat je eerst een basiscursus zou moeten volgen om praktisch aan de slag te gaan met de computer.
Maar even terzijde (want ik heb het over professionalisering en jij over het onderwijs aan leerlingen): als jij zegt dat leerlingen op jouw school uitdrukkelijk vragen om een ECDL en je biedt dat vervolgens aan, dan zou je dat ’vraag_gestuurd’ kunnen noemen, ja!
Verderop heb je het ook over leerlingen die prachtige PowerPoint_presentaties maken. (opnieuw signaleer ik die Babylonische spraakverwarring waarvoor ik eerder gewaarschuwd heb). Dat je met PowerPoint leuke dingen kunt doen, zal ik niet bestrijden.
Vanuit mijn perspectief (gebruik door de docent voor het lesgeven) kan ik er niet altijd even enthousiast van worden: het feit dat dergelijke presentaties zo makkelijk aanslaan in –alle geledingen van – het onderwijs heeft voor een belangrijk deel te maken met het feit, dat je je onderwijs er niet voor hoeft te veranderen: je kunt ongestraft doorgaan met docent_gestuurd klassikaal eenrichtingsverkeer. Niet dat Directe Instructie taboe is. Een goede PowerPoint_presentatie kan best een hele onderwijsverbetering opleveren.
Wat ik absoluut niet met je eens ben is, dat je de docent de zwarte Piet toeschuift voor het trage verloop van de ict_integratie. Alsof de knelpunten die docenten aanvoeren (zie ‘4inBalans’) verkapte smoezen zouden zijn om er niet aan te hoeven beginnen. Wat mij intrigeert is wat die docenten er dan echt van weerhoudt deze digitale meesterknecht uit hun onderwijs te weren. In dat verband verwijs ik nog maar eens naar het verhaal van Collis (waar ik ook in mijn vorige reactie op wees).
Tot slot wil ik beamen dat er ook geslaagde professionaliseringsinitiatieven zijn, dat er heel wat waardevolle software beschikbaar is voor alle vakgebieden, dat die mijns inziens volstrekt onderbenut blijft … nou ja, ik zou zeggen: zie mijn ‘geloofsbelijdenis’ (eveneens in mijn vorige reactie).
Ik bedank je voor je reactie en hoop op een constructief vervolg van de discussie.
@Harrie
"dat er geen onderwijskundige argumenten aan te pas blijken te komen" aan het afschrijven van computers....
Als bestuur van een school heb je behalve met onderwijs ook met geld te maken.
Verouderde bakken in de lucht houden kost op een gegeven moment (wij hebben gekozen voor 4 jaar) gewoon meer dan nieuwe aanschaffen!
Wat ik veel zie is dat leerkrachten in schaal 10 goedbedoeld (maar zonder de juiste kennis) heel veel tijd besteden aan het onderhouden van door de Rabo bank gedumpte systemen, terwijl een professioneel opgeleide IT'er in schaal 8 dat veel beter zou aanpakken. Dat is mischien geen onderwijskundige benadering, maar daardoor houd je wel meer geld over voor onderwijs(vernieuwing)
Verder vind ik dat je goed moet lezen:
Terwijl DAvid het heeft over LEERLINGEN die met Powerpoint werken zeg jij daarop: je kunt ongestraft doorgaan met docent_gestuurd klassikaal eenrichtingsverkeer. David had het niet over die docent, maar over de leerling.
Ik ken voorbeelden van leerlingen die hun leerkracht perplex doen staan met de PPT's die ze maken. Die man kán niet ongestraft doorgaan, maar moet zich achter de oren krabben waarom een kind van 10 moeiteloos iets laat zien wat hij (nog) niet kan.
Tenslotte zegt David dat het LIJKT alsof... Dat kun je wel bestrijden omdat je voor jezelf weet dat je er anders in staat, maar voor de lezer van je verhaal kan het nog steeds lijken alsof het geschreven is door iemand enz.
En ja, leerkrachten gebruiken verkapte smoezen om hun onkunde, weerstand enz. te verbergen.
Tijdens een workshop webloggen vroeg ik docenten een plaatje op internet te zoeken en dat in een bericht te plakken. Sommigen deden daar uitzonderlijk lang over onder het motto: ik kan geen leuk plaatje vinden.
Toen ik aangaf dat het niet om het plaatje zelf ging, maar om het idee en ze vroeg het eerste het beste plaatje te kiezen wat ze tegenkwamen bleek dat ze niet wisten dat je dan met de rechtermuisknop op een plaatje moet klikken en kiezen voor: opslaan als. Dit kostte in mijn workshop een half uur van mijn tijd, en dit verzin ik niet!
Voordat een leerkracht inhoudelijk met ICT aan het werk gaat zal hij toch eerst een aantal (essentiële) onderdelen van verschillende applicaties moeten kennen.
Vraag in de koffiekamer eens of iedereen weet wat bedoeld wordt met Control C en Control V.
Als je mensen wilt laten rijden moet je ze eerst leren schakelen (of een automaat aanbieden)
Ook mijn duit als Edublogger maar in het zakje en ik zal proberen het kort te houden. ICT is en blijft een Middel en zou gebruikt moeten worden om het leven van docenten (na enige inspanning) makkelijker te maken (heel kort door de bocht). Maar zolang docenten helemaal niets met ICT willen en eigenlijk alleen omdat onbekend onbemind maakt en de angst dat ze moeten toegeven dat ze iets niet weten groter is dan te vragen om hulp. Ik zou het kort houden maar ga zeker op deze discussie aanhaken op mijn eigen Blog. Edubloggers zijn wat mij betreft juist de mensen die hun edu collegae willen stimuleren en hen willen ondersteunen door heel veel van hun vrije tijd te steken in het bekijken van functionaliteiten en mogelijkheden die ICT in het onderwijs kan bieden. Wordt vast vervolgd.....lekker veel tekst op een beeldschermpje...didactisch?
@Willem,
Bedankt voor je heldere uiteenzetting.
Wat betreft het afschrijven van computers: ik ben een stuk wijzer geworden. En als het de onderwijsverbetering ten goede komt heb ik er heel wat minder moeite mee.
Dat je me verwijt dat ik niet goed gelezen heb vind ik wel grappig. Wat is namelijk het geval? David had mijn stukje geïnterpreteerd alsof ik het over onderwijs had. Dus wees ik hem daar op en ging vervolgens verder met MIJN betoog….dat nog altijd over professionalisering ging.
Verder: ‘Dat leerlingen hun docenten perplex doen staan’….ben ik volkomen met je eens. Vind ik ook prachtig (dat ze hun docent daarmee confronteren). Maar weet je wat ik de belangrijkste les daaruit vind? Dat de gebruikelijke professionalisering kennelijk minder effect sorteert dan het ge-hobby van die 10_jarige. Dat zou lerarenopleiders /‘scholers’/ ‘deskundigheidsbevordeaars’ (of hoe we ze ook noemen) aan het denken moeten zetten: pakken we het misschien niet verkeerd aan? (Ja dus, als je het mij vraagt)
Ik ken die vervelende ervaringen met docenten die jij noemt (van “ik kan geen leuk plaatje vinden’ en zo) ook. ‘Breek me de bek niet open’. Ik heb hetzelfde meegemaakt met groepen schoolleiders. Ze hanteerden de muis ongeveer zoals Kok indertijd de afstandsbediening van zijn t.v._toestel. Ontluisterend. Maar dat brengt mij opnieuw tot de kern van mijn betoog: wat moet je doen om mensen ervan te overtuigen dat de maatschappij verder gaat maar dat zij aldoor staan te dralen op een roltrap die omlaag gaat! Dat is mijn ‘zorg’. En die van jullie ook. Daarom laten bloggers, leuke dingen zien. Om ze te prikkelen. Het treurige is, dat die dingen niet worden opgepikt.
Wat ‘ctrl-C en ctrl_v’ betreft wil ik je volgende anekdote voorleggen. Een neefje van me vertelde me eens, dat hij best wel eens zou willen leren schaken. Ik heb daarop een simpele schaakstelling op het bord gezet, met een beperkt aantal stukken (zodat hij niet teveel in een keer hoefde te onthouden) en speelde het spelletje uit met hem. Hij vond het leuk; net echt. (Ik had hem natuurlijk laten winnen). Vervolgens speelden we een spelletje met wat meer stukken. En nog een. En telkens vroeg hij weer nieuwe dingen (“en wat mag je allemaal met het paard?”). Na een tijdje ontmoette ik hem weer en liet hij me een schaakboekje zien dat hij bij de Slegte had gekocht. En hij was al druk bezig met ‘openingszetten’. Ik hoefde hem niet meer te motiveren. Het vlammetje was over geslagen. Hij had de knop omgezet (Waar Fons het ook over had! Ik gebruik die uitdrukking tot vervelens toe).
Kijk, zulke ideeën heb ik nu ook over professionalisering. Ben benieuwd wat je er van vindt. Nogmaals bedankt voor je reactie.
Een reactie plaatsen